Budala

Gerçek iyilik, maskelerle ve hesaplarla dolu bir dünyada en kolay av mıdır?

İsviçre'de bir sanatoryumda sara tedavisi gören Prens Lev Nikolayeviç Mışkin, yıllar sonra Rusya'ya döner. Saflığı, dürüstlüğü ve karşısındakini olduğu gibi kabul edişi, Petersburg sosyetesinde önce bir tuhaflık, sonra bir tehdit olarak görülür. Nastasya Filippovna'nın yıkıcı güzelliği, Rogojin'in sahiplenici tutkusu ve Aglaya'nın gururu arasında, Mışkin'in iyiliği çevresindekileri iyileştirmek yerine felakete sürükler.

Dostoyevski, 1868-69'da tefrika edilen Budala'da açıkça zor bir şey denedi: kusursuz güzellikte iyi bir insanı anlatmak. Sonuç, edebiyat tarihinin en trajik deneylerinden biridir; çünkü roman, böyle bir insanın yozlaşmış bir toplumda ne kadar yaşayabileceğini soğukkanlılıkla sorar.

Masumiyetin, tutkunun ve toplumsal ikiyüzlülüğün çatışmasını eşsiz bir psikolojik derinlikle işleyen Budala, Suç ve Ceza ile Karamazov Kardeşler arasında duran, yazarın en kişisel romanlarından biridir.