Ufkun İki Yakası – 17:45

Romanımız 1992 yılında Kandıra’da geçiyor. O yılların samimiyeti, imkânları veya imkansızlıkları işlenmektedir.  Kahramanımız Bekir, babasını genç yaşta kaybetmiş, annesiyle beraber yaşayan oldukça saf ve temiz bir gençtir. Bekir’in kimsesizliği, yoksulluğu, annesi tarafından dualarla askere uğurlanışı, trende güzel bir kızla tanışıp, ayak üstü gönlünü kaptırması, kışlaya tesliminden sonra arkadaşlarıyla hem güldüren hem de düşündüren maceraları. Askerlik kurumunun disiplini ile beraber, genç insanlara nasıl şekil verdiği anlatılır. Bekir, sevimli hal ve hareketleriyle dikkati üzerine çekmiş, komutanları şaşırtan söz ve hareketleriyle kendisini sevdirmiş, “KANDIRA’LI BEKİR” olarak bulunduğu taburda iz bırakmıştır.  Bekir ve arkadaşları, 1993 Erzincan depreminde görev almışlar, enkaz altından yüzlerce kişiyi kurtarmışlar, bir gün önce zengin olan kişilere, bir gün sonra çorba dağıtarak, hayatın gerçeklerine şahit olmuşlardır. Bazı anneler evladını askere göndermez, ufka bırakır. Bekir gittiğinde Kandıra’nın pencereleri daha erken kararır. Aysel Hanım her gün aynı yere bakar: ufka. Çünkü ufkun bu yakasında beklemek vardır; öte yakasında ise insanın adını bile söylemekte zorlandığı tek bir gerçek…  Fakat kaderin yazdığı yol, Bekir’i hayat ile ölüm arasındaki ince çizgiye götürür. “Ufkun İki Yakası”, bir annenin bekleyişini, bir gencin kaderle karşılaşmasını ve insanın bu dünya ile öte dünya arasındaki yolculuğunu anlatan sarsıcı bir roman. Çünkü bazen bir hayat, ufkun bu yakasında başlar ve öte yakasına uzayabilir...