Aynı Kumaş, Farklı Bohça

Kün fe-yekün — “Ol der ve olur…”

Rabbimizin “Ol” demesiyle başlayan her yaratılışta olduğu gibi, insanoğlunun dünya serüveni de o ilahi nida ile başlar. “Ol” dediği andan “Öl” dediği ana kadar geçen o amansız sürede irade, sevgi ve teslimiyet; nerede, nasıl durmamız ve nasıl hareket etmemiz gerektiğini her an kulağımıza fısıldar. Bir ebe olarak bir bebeğin ana rahmine ilk düşüşüne hatta daha öncesinde bir annenin mukaddes varoluşuna şahitlik ettim. Bir annenin hayatındaki serüvenle, ebelik mesleğinin bana getirdiği o eşsiz tecrübeleri bu satırlarda buluşturdum. Çünkü insanoğlu bu dünyada aslında iki kundak arasında yaşar: Doğumhanede sarıldığımız o işlemeli ilk kundak ve sandıktan çıkan o beyaz, sessiz kundak… İkisi de nihayetinde birer bez parçasıdır. Onları şahesere dönüştüren; o iki kundak arasındaki incecik çizgide neyi biriktirdiğin, o sandığa hangi sevgiyi ve nasıl bir emeği koyduğundur. İradeyle doğup, sevgiyle yaşayıp, teslimiyetle ölmek nasip olsun hepimize… - Nurcan Korkmaz