Aşkın Ebruli Hali

Yorulursun herkesten her şeyden Kaçmak istersin tüm benliğinden Günlerin ayların hatta ömrün yorgunluğu Ağırdır insan yükü omuzlarında Gereksiz boş sohbetler Biz demedik mi ile başlayan cümleler Herkes kafasına göre akıl verir Usta, aklını kendine sakla be Bize şimdi akşamın efkârında Yaramızı saracak dost gerek yüreğiyle Biz neleri bitirdik bu hayatta Bize şimdi sadece rakımıza sohbet gerek Acımızı yaramızı görecek can gerek; Ben, “Kalbim kanıyor” dediğim de “Boş ver” demeyecek Oturup iki kadehte benimle aşka içecek Yarım kalmış ömrümüzün sonbaharında Derdimizi iki duble rakıya anlatacak yürek gerek Kaldı mı usta, bunu kaldıracak yüreğin? Yoruldum be usta! Rotamıza aşk yazdık çıktık seyre âlemi Ama o aşk bize kırgındı be usta Gözün kesiyor aklın yetiyor bir uzun Mersin masalıydı aslında Ankara bize dar geldi sığmadık aynı coğrafyaya Usta, geçmedik Emek verdik sevgi verdik ömür verdik Deniz aşırı sevdayla geldik Şimdi sen söyle Biz rotamızdan mı geçelim, ömrümüzden mi? Ne ömürden geçerim ne de rotamdan Aşk geçemesem de seni, sende ölümü seçerim Gün gelir ya aşk olur Ya da yâr yolunda can olur Sevgili her ne olursa bende sen olur!